شمس الدين محمد حافظ ملقب به خواجه حافظ شيرازي و مشهور به لسان الغيب از مشهورترين شعراي تاريخ ايران زمين است كه تا نام ايران زنده و پا برجاست نام وي نيز جاودان خواهد بود. ولادت حافظ در اول هاى قرن هشتم هجرى و در حدود سال ۷۲۷ در شيراز اتفاق افتاد. وفات حافظ به سال ۷۹۲ هـ اتفاق افتاد. او داراى زن و فرزندان بود.
.......................................................................................
حاصل كارگه كـــون و مكان اين همه نيست
باده پيش آر كه اسباب جهان اين همه نيست
.......................................................................................
سال ها دل طلب جام جم از ما مي كرد
و آنچه خود داشت ز بيگانه تمنا مي كرد
بيدلي در همه احوال خدا با او بود
او نمي ديدش و از دور خدايا مي كرد
......................................................................................
خيز تا بركلك آن نقاش جــــــــان افشان كنيم
كاينهمه نقش عجب در گردش پرگارداشت
گر مريد راه عشقـــــــــي فكر بد نامي مكن
شيخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت
وقت آن صوفي قلندر خوش كه در اطوار سير
ذكر تسبيح ملك در حلقه زنار داشـــــــت
.......................................................................................
ديدي اي حافظ كه كنعان دلم بيمار شد
عاقبت با اشك و غم كوه اميدم كاه شد؟
گفته بودي يوسف گمگشته بازايد ولي
يوسف من تا قيامت همنشين چاه شد
.......................................................................................
صنما با غم عشق تو چه تدبير كنم
تا به كي در غم تو ناله شبگير كنم
دل ديوانه از آن شد كه نصيحت شنود
مگرش هم ز سر زلف تو زنجير كنم
.......................................................................................
عناوين مرتبط

